Με λόγια βγαλμένα από την καρδιά, ο Σωτήρης Συλαϊδόπουλος αποχαιρετά τον αγαπημένο του φίλο, Γιάννη Κατσάνη, που έφυγε από τη ζωή. Μέσα από κοινές αναμνήσεις, το ποδόσφαιρο και εκείνη την πρώτη εικόνα από το Μουντιάλ του 1986, περιγράφει μια φιλία που άντεξε στον χρόνο και έναν άνθρωπο που ξεχώριζε για την καλοσύνη και το αληθινό του χαμόγελο.
Το κείμενο του Σωτήρη Συλαϊδόπουλου
«Γιάννη φίλε μου…
Όποτε φτάνει η ώρα του τελικού ενός Μουντιάλ, πάντα έρχεται στη θύμησή μου η πρώτη μου ανάμνηση από Παγκόσμιο Κύπελλο. Και αυτή την έχω μαζί σου.
Εφτάχρονα παιδιά, να παρακολουθούμε τον Ντιέγκο το 1986 να σηκώνει το τρόπαιο και εμείς να είμαστε στην παραλία του “Παρασκευά”, μιμούμενοι τους ποδοσφαιρικούς μας ήρωες.
Από τότε, αρκετά Παγκόσμια Κύπελλα πέρασαν…
Όπως πέρασαν και τα χρόνια…
Κάποτε όμορφα…
Κάποτε δύσκολα…
Άλλες φορές με ένταση…
Αλλά πάντα με την καλοσύνη στο βλέμμα σου και το χαρακτηριστικό, από καρδιάς, χαμόγελό σου.
Ξέρεις, Γιάννη, πολλές φορές τα γεγονότα συνδέονται με έναν απίστευτο τρόπο, όπως εσύ και το πάθος σου για το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό.
Θέλω να ξέρεις πλέον ότι η ημέρα του τελικού δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια για μένα, όπως δεν θα είναι ίδια και καμία άλλη ημέρα για όλους εμάς που σε γνωρίσαμε.
Αλήθεια, πόσο πιο αντιπροσωπευτικό για σένα, η ημέρα που “ταξίδεψες” προς το Αιώνιο Φως να συμπίπτει με την πιο “ιερή” στιγμή του ποδοσφαίρου… Τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Καλή γαλήνη.»
H ανακοίνωση του Ιπποκράτη
